حسین هاشم پور

اگر قرار بود کسی مأموریتش تخریب هنر و هنرمند باشد غیر از این اتهامات چه می توانست فهرست کند؟... قاضی القضات دیروز بفرمایند این تهمت ها که وزیر پیشنهادی نوشتند و خیلی شیک و رسمی در همه رسانه ها منتشر کردند حکمش چیست؟یک: محمد مهدی اسماعیلی، وزیر پیشنهادی رئیس جمهور رئیسی ،واکنش های اعتراضی به برنامه عجیب وزارت ارشاد دولت سیزدهم را " جنجال رسانه ای" خوانده است !او در گفتگو با ایسنا حتی گلایه کرده است :" فضاسازی و دوقطبیسازی موجب شد تا بخش برنامهها دیده نشود."آقای وزیر نشده، برنامه ها را بر چه اساسی نوشته اید، لابد بر اساس تحلیلی که از وضع موجود دارید ؛ تفسیر شما از وضع موجود اشتباه است به همین جهت برنامه های تان نیز اشتباه تر.دیگر اینکه مثلا برنامه های تان در بخش هنرهای تجسمی را بخوانید، کسانی که این برنامه را نوشتند حتی نمی دانند صنایع دستی هیچ ربطی به هنرهای تجسمی ندارد و متولی اش وزارت میراث فرهنگی،گردشگری و صنایع دستی است!!دوم: اسماعیلی گفته است بخش وضع موجود، از منابع مختلف پژوهشی مربوط به خود وزارتخانه، یکی از مراکز بررسی وابسته به ریاست جمهوری و برخی گزارشهای نهادها استفاده شده استآقای اسماعیلی با جامعه هنری رو راست باشید این نهادها را معرفی کنید تا جامعه هنری بداند کدام نهادها درباره فضای عمومی هنر ایران این قدر بد اندیش هستند؟ شما که در مصاحبه مزبور گفته اید " وزارت ارشاد مدافع هنرمندان است و قطعا این مواضع که در گزارشها درباره وضع موجود بوده، با ذهنیت اینجانب و شان و منزلت هنرمندان و نهادهای صنفی تطبیق ندارد ..."اگر چنین است چرا این تعابیر زشت و توهین آمیز درباره هنرمندان و فضای هنر را مورد استفاده قرار دادید؟لابد دیدید ذیل امضای شما در تجسمی نوشته شده است:" ایجاد حسین هاشم پور...

امروز حتی هنرمندانی که به هنرمندان انقلاب شهرت دارند فاصله و اعتراض شان را رسانه ای می کنند، کافی ست گفته های اخیر چنین نام هایی را جستجو کنید...سرانجام یکی از مدیرانی که دهه هاست در مهم ترین ارکان حاکمیت حضور دارد متوجه یک شکاف عمیق شد و آن را به زبان آورد.چند روز پیش، رییس مجلس شورای اسلامی در دیدار با سینماگران گفته است: " متاسفانه در حال حاضر فاصله زیادی بین هنرمندان و مسئولان وجود دارد و این فاصله به جامعه نیز تعمیم داده می شود. در واقع آغاز فواصل موجود در جامعه از نخبگان هنری و مدیریتی نشئت می گیرد و آثار آن را در جامعه می بینیم. "آقای محمد باقر قالیباف با اذعان به اینکه حتما این اشکال را می پذیرم که مقصر اصلی ما مدیران هستیم، اظهار کرد: " از سوی دیگر خواهش من این است که فعالان عرصه فرهنگ و هنر نیز در میان خود کنکاش کنند که آیا آن ها در به وجود آمدن این فاصله سهمی دارند یا ندارند؟ " یک: پذیرش فاصله افتادن میان هنرمندان و مسئولان امر مبارکی است، چون تجربه این سالیان می گوید که معمولن مدیران با این توهم روبرو هستند که در قلب مردم جای دارند و هر بلایی سر خلق خدا بیاورند هم از محبوبیت شان کاسته نمی شود، لابد بر اساس همین توهم است که هیچگاه هیچ مسئولی استعفا نمی دهد!دو: اما پرسشی که رئیس محترم مجلس در پایان همین اعتراف تاریخی خود طرح کرده اند مایه حیرت است: او پرسیده است آیا هنرمندان در شکل گرفتن این فاصله سهم دارند؟ حتی طرح این پرسش، آن اعتراف دل خوش کنک بالا را خدشه دار می کند؛ هنرمندان سال هاست در چارچوب خط قرمز های سلیقه ای و رو به گسترش نفس می کشند و دم برنمی آوردند و هر روز در حال تطبیق دادن خود هستند! مثلا وزارت ارشاد متولی امور هنر است اما م حسین هاشم پور...

در روزهایی که وزیر نفت و دیگر وزارتخانه های متمول دولت از بی پولی می نالند و علنی اعلام می کنند بودجه برای توسعه زیر ساخت ها تامین نشود فلان چیز و بهمان چیز گران تر و گران ترین می شود، وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی در تلویزیون اعلام کرد: " از نظر من مشکل حوزه فرهنگ، بودجه نیست... معتقدم با بودجه کم هم میتوان خروجی خوب داشت. "در روزهایی که وزیر نفت و دیگر وزارتخانه های متمول دولت از بی پولی می نالند و علنی اعلام می کنند بودجه برای توسعه زیر ساخت ها تامین نشود فلان چیز و بهمان چیز گران تر و گران ترین می شود، وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی در تلویزیون اعلام کرد: " از نظر من مشکل حوزه فرهنگ، بودجه نیست... معتقدم با بودجه کم هم میتوان خروجی خوب داشت. "یک:کافی ست وزیر جوان از مشاورانش بخواهد گفته های هنرمندان در دو سال اخیر را رصد کنند: یکی سازش را فروخته ، آن یکی نقشش شده راننده تاکسی اینترنتی و دیگری توان خرید یک بوم و چند تیوپ رنگ ندارد تا نقاشی بکشد؛ هنرمندان هیچ زمانی این چنین به خاک سیاه ننشسته بودند."سال دو صفر، هنر از صفر " را شب عید ۱۴۰۰ منتشر کردم، کارد به استخوان رسیده بود اما در آستانه انتخابات، متهم به سیاه نمایی شدم! لابد آنها که پشت میز می نشینند عینکی می زنند که خرابی را آبادی می بینند، اما وقتی نهم مرداد ۱۴۰۰ زیر تیتر " دولت جدید و ویرانه هنر" از فقر رو به گسترش نوشتم صدایی از منتقدین درنیامد.نوشتم: "" ناگفته پیداست در مهلکه فقر عمومی ، آنچه قبل از همه از سبد خانوار ایرانی حذف شده فرهنگ و هنر است. سال ۹۹ برای اهل هنر خاطره خوش نداشت، کرونا ته مانده تلاش های فردی را ناکام گذاشت و پوسته ظاهری شیک و براق هنر را کنار زد تا روشن شود ۸۰ درصد هنرمندان چه قدر فقیرند؛ حسین هاشم پور...